Αρχείο για Comic

Χάρτινος σούπερ ήρωας ο Πούτιν με βοηθό τον… «νάνο» Μεντβέντεφ

Posted in Comic Store with tags , , , on Μαΐου 25, 2011 by Pic San Loup

Μόσχα

Είτε πρόκειται για διαφημιστικό τρικ ενόψει των ρωσικών προεδρικών εκλογών του 2012 είτε για αυθόρμητη χιουμοριστική έμπνευση μερικών καλλιτεχνών, το πρώτο κόμικ με πρωταγωνιστή τον Βλαντίμιρ Πούτινείναι γεγονός και γνωρίζει τεράστια επιτυχία στο ρωσόφωνο Διαδίκτυο.Με τον εύγλωττο τίτλο «Σούπερ Πούτιν, ένας άντρας σαν όλους τους άλλους», ο ρώσος πρωθυπουργός απεικονίζεται σαν υπερήρωας με ειδικότητα στις πολεμικές τέχνες και βοηθό του έναν νανόμορφο … Ντμίτρι Μεντβέντεφο οποίος φοράει στολή αρκούδας και ειδικεύεται στα γκάτζετ τελευταίας τεχνολογίας.Οι καλλιτέχνες που βρίσκονται πίσω από το κόμικς έχουν φτιάξει και μια άλλη ειρωνική σειρά κόμικ με πρωταγωνιστές «υπερήρωες» – ρώσους πολιτικούς.

Φόντο του κόμικ είναι η Μόσχα, «έναν χρόνο πριν από την καταστροφή». Με τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές να πλησιάζουν επικίνδυνα, οι παρατηρητές έχουν στραμμένη την προσοχή τους στην παραμικρή ένδειξη που θα αποκαλύψει αυτός που ζητήσει την επανεκλογή ως αρχηγός του κράτους θα είναι ο νυν πρόεδρος Μεντέβεφ ή ο πρωθυπουργός Πούτιν.

Με μια πλοκή που θυμίζει την αμερικανικής ταινία δράσης της δεκαετίας του 1990 «Speed», βλέπει κανείς ένα Πούτιν που φοράει κιμονό και περιγράφεται ως τύπος «με Βόρειο χαρακτήρα», να σώσει ένα πλήθος κόσμου από μια έκρηξη. Για να μην ανατιναχτεί το παγιδευμένο λεωφορείο στο οποίο επιβαίνει, ορκίζεται να μην πέσει «κάτω από 80 χμ/ώρα» ενόσω τρίζει τα δόντια του.

Καθώς επιταχύνει, δέχεται βοήθεια από τον υπερβολικά μικρόσωμο Μεντβέντεφ που στέλνει ένα iPad για να απενεργοποιήσει τα εκρηκτικά. Η διάθεση των δημιουργών είναι εμφανώς σατιρική καθώς «παίζουν» με την ενασχόληση του Πούτιν με το τζούντο και την αγάπη του Μεντβέντεφ για τις καινούριες τεχνολογίες.

Έπειτα το λεωφορείο δέχεται επίθεση από ένα πλήθος ζόμπι που φωνάζουν «Αφήστε μας να εκλέγουμε κυβερνήτες» και «Λευτεριά στον Χοντορκόφσκι», με τον Πούτιν να τους αντιμετωπίζει στο τέλος.

Αν και ένα από τους δημιουργούς του πρώτου επεισοδίου της σειράς δηλώνει ότι το κόμικ δημιουργήθηκε αφιλοκερδώς από μια ομάδα καλλιτεχνών, ορισμένοι χρήστες του ίντερνετ ισχυρίζονται ότι ίσως αποτελεί μέρος παρασκηνιακής καμπάνιας ή ακόμη και ότι έχει δημιουργηθεί κατά παραγγελία του Κρεμλίνου.

«Θέλαμε να προκαλέσουμε λίγη αναταραχή στο καταθλιπτικό πολιτικό σκηνικό της Ρωσία και να δημιουργήσουμε διάλογο», δήλωσε ο κειμενογράφος του κομικ Σεργκέι Καλένικ, και προσέθεσε ότι ορισμένα μέσα αρνήθηκαν να το δημοσιεύσουν επειδή αναφέρεται στον Μεντβέντεφ ως «νάνο».

πηγή : Το Βημα
Advertisements

Τhe Umbrella Academy: Apocalypse Suite

Posted in Comic Store with tags , , , , on Απρίλιος 15, 2011 by Calico comet

Yesssssssss!!!!!!!! Και γιατί? Επειδή μόλις ανακάλυψα ότι υπάρχει και συνέχεια! Ναιιιιιι! 🙂

Είναι πολύ σκληρό όταν ένα κόμικ, ένα βιβλίο, μια σειρά ή μια ταινία τελειώνουν ξαφνικά . Η πρώτη μου σκέψη όταν τελείωσα το The Umbrella Academy: Apocalypse Suite ήταν «πόσο θα ‘θελα να μάθω τι γίνεται στη συνέχεια!».

Το στόρι είναι τρελό, τερατώδες, σε έναν κόσμο όπου καταπατώνται όλοι οι νόμοι της φυσικής, είναι αστείο, λυπητερό, ειρωνικό, είναι ΕΘΙΣΤΙΚΟ!

Το έχει γράψει ο Gerard Way των My Chemical Romance (οι αμφιβολίες που μου προκάλεσε αυτή η πληροφορία εξαφανίστηκαν από τις δύο πρώτες σελίδες) και το σχέδιο είναι του Gabriel Ba. Οι φίλοι του συγκροτήματος θα αναγνωρίσουν πολλές αναφορές σε στίχους των τραγουδιών τους.

Το στόρι:

Ο Sir Reginald Hargreeves (a.k.a. The Monocle), επιστήμονας κι επιχειρηματίας (στην πραγματικότητα όχι άνθρωπος αλλά εξωγήινος μεταμφιεσμένος) υιοθετεί από μωρά 7 ξεχωριστά παιδιά που διαθέτουν υπερφυσικές δυνάμεις. Spaceboy (00.01), The Kraken (00.02), The Rumor (00.03), Seance (00.04), The Boy (00.05), The Horror (00.06), Vanya (00.07), τα μέλη της Umbrella Academy (με μια μικρή επιφύλαξη για την τελευταία). Πόσα πολλά συμβαίνουν στον πρώτο τόμο! Δεν απορώ που νόμιζα ότι τελειώνει εδώ. Δεν τολμώ, ΔΕΝ ΤΟΛΜΩ να σας προιδεάσω! Θα χαλάσω όλες τις εκπλήξεις!

Οπότε, φίλοι μου, φίλοι των κόμικ, μελλοντικοί φίλοι των κόμικ και μελλοντικοί μου φίλοι, εάν θέλετε να ζήσετε τη μέρα που ο πύργος του Eiffel αφηνίασε και άλλες περιπέτειες, ΑΥΤΟ είναι το κόμικ που πρέπει να διαβάσετε!

biiiiz!

Shortcomings- Andrian Tomine

Posted in Comic Store with tags , , , on Απρίλιος 1, 2011 by Pic San Loup

Μου το δάνησε ο Cobalus ανάμεσα σε μία στοίβα comic που συνηθίζει να με προμηθεύει για να συγκρίνουμε απόψεις…Shortcomings..είναι καλό διαβασέ το! Προσπέρασα λοιπόν κάποια μικρά και αδιάφορα, άφισα τα noir στην άκρη για μετά και διάλεξα αυτό για να μου κρατήσει παρέα στο brake μου από τα λογοτεχνικά.

…Διστάζω λίγο να σας ενθουσιάσω! Είναι το πρώτο του δημιουργού που διαβάζω.Το σίγουρο είναι ότι θα ψάξω να βρώ και άλλα και θα τα διαβάσω με ευκολία. Να η λέξη που έψαχνα ..»ευκολία»..μάλλον αυτή είναι η λέξη κλειδί.Διαβάζεται εύκολα..μονορούφι που λέμε! Σαν να βλέπεις μία χαλαρή κοινωνική ταινία. Υπάρχει ο πρωταγονιστής, μία φίλη λεσβία…η κοπέλα και κομπάρσοι! Το θέμα ..το γνωστό, οι ερωτικές σχέσεις.Χωρίς βαθύ στοχασμό, απλά σου παραθέτει τα προβλήματα και πως μπορούν τα πράγματα να φτάσουν σε ένα τέλος χωρίς βεβιασμούς…απλά..επειδή έτσι έγινε! Η προσέγγιση δε μου άρεσε! Τι μου άρεσε? Οτι θίγει κάποια θέματα που ίσως λίγο ξένα για μας όπως την εμμονή των ανθρώπων που προέρχονται από την ανατολή να διαφοροποιούνται ή το αντίθετο από τους δυτικούς. Α! μου άρεσε που δεν έδεινε όλες τις εξηγήσεις που περιμένεις και από καρέ σε καρέ αλλάζει τη σκήνη απότομα. Θα παραμείνω στην αρχική μου άποψη. Μια εικονογραφημένη νουβέλα που διαβάζεται εύκολα.

Θα ερευνήσω και τα άλλα comics του ..και θα σας πω! promise!Αν με προλάβετε…περιμένω απόψεις!

Joe Bar Team

Posted in Comic Store with tags , , , , , on Μαρτίου 30, 2011 by Pic San Loup

Η υπόθεση καθόλου περίπλοκη.

Ένα café κάπου στη Γαλλία με ιδιοκτήτη τον πληθωρικό Joe και τους εξής συνήθεις θαμώνες να ανταγωνίζονται βλακωδώς για τις οδηγικές τους ικανότητες.

Edouard Bracame (λάτρης της Ηοnda ..)
Guido Brasletti (ιταλοφέρνει γι’αυτό και επιλέγει Ducatti)
Jean-Raoul Ducable (Ξεκινάει με Kawasaki αλλά καταλήγει με ένα GSXR Suzuki)

Jean Manchzeck (αργεί να κάνει την εμφάνιση του. Καβαλάει  Triumph Daytona)
Paul Posichon (Δικό του το ΧΤ Yamaha)
Pierre Leghnome (κι άλλος με Yamaha)
mie Lapurée (πιάνει Harley ..έτσι για να καλύψουμε όλα τα γούστα)

Επειδή το πιθανότερο είναι να μην είστε όλοι γνώστες αυτών των μανιακών δίτροχων μέσων δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, άλλωστε ποτέ δεν το κάνω για να μη σας χαλάσω την έκπληξη!

Τι αξίζει; Τα σχέδια και οι χαρακτήρες! Αν ξέρεις δε και από μηχανές… σίγουρα θα ταυτιστείς, ακόμα κ αν δεν σε τιμάει, με κάποιον από αυτούς. Η λεπτομέρεια και το στυλ το απογειώνουν. Ψιλοκάβαλα παντελόνια με αρβύλες, κοντά jacket με μεγάλες μύτες και λίγη τρέλα στα μαλλιά αρκούν για να εθιστείς. Για τους γνώστες; Απλά θα βρουν πετυχημένες ατάκες να κοροϊδεύουν τους μηχανόβιους φίλους τους καθώς κανένα σχόλιο δεν είναι τυχαίο και αποδεικνύει ότι η προσπάθεια να φτιαχτεί ένα κομικ τόσο εξειδικευμένο χρειάζεται απλά στοχευμένο χιούμορ!

Προσοχή: Δεν είναι όλοι οι τόμοι το ίδιο καλοί.

Συγγραφείς Bar2 (Christian Debarre)    Fane (Stéphane Deteindre)

Επίσημο Site   http://joebarteam.ventsdouest.com/

To βρίσκετε μεταφρασμένο (γιατί προφανώς κ δεν είναι ελληνικό αλλά γαλλικό) στα μεγάλα βιβλιοπωλεία (δυστυχώς με ελλείψεις)

η επιστροφή του σκοτεινού ιππότη.

Posted in Comic Store with tags , , , , , , , , , , , , , on Φεβρουαρίου 23, 2011 by CobaLus

1986.
ο άνθρωπος νυχτερίδα επιστρέφει. σαν σκοτεινός ιππότης αυτή τη φορά.
ο Φρανκ Μίλλερ κάνει το θαύμα του.
Παίρνει τον Μπάτμαν από ένα απλό κόμικ για παιδιά και το μετατρέπει σε ένα graphic novel που κάθε του λέξη βγάζει δύναμη και μεγαλείο.
Όπως ακριβώς αξίζει και στον πρωταγωνιστή του.
Δε θα πω πολλές λεπτομέρειες για να μη χαλάσω την έκπληξη της πρώτης ανάγνωσης, απλά λίγες γενικές πληροφορίες για το «κομικό» και διόλου κωμικό αυτό αριστούργημα.
Και, το στόρυ.

Ο Μπρους Γουέιν είναι ηλικιωμένος. Γέρος. 10 χρόνια μακριά από την ενεργό δράση. Όλοι τον θεωρούν νεκρό. Κανείς δεν ξέρει αν κρύβεται, φοβάται ή απλά περιμένει.
Ξεγελάει την αδρεναλίνη του και τον εαυτό του ότι δεν έχει ανάγκη πια τον Μπάτμαν, με το να συμμετέχει σε αγώνες αυτοκινήτων και να ρισκάρει με τον θάνατο πάνω σε τέσσερις τροχούς – όχι όμως του Μπάτμομπιλ. Δεν ξέρουμε γιατί σταμάτησε τόσο καιρό. Κουράστηκε? Πίστευε ότι δεν ήταν άλλο χρήσιμος για το Γκόθαμ λόγω της περασμένης ηλικίας του? Δεν έχει τόσο σημασία.
Γιατί επιτέλους αποφασίζει να επιστρέψει στην ενεργό δράση.
Μια συμμορία έχει φέρει την αναστάτωση σε όλο το Γκόθαμ αυτό το εξουθενωτικά ζεστό καλοκαίρι. Σαν το καλοκαίρι του 1969 στην Καλιφόρνια, όπως μας τραγουδά και ο Τζιμάκος στο «the end» (all the childrean are insane, waiting for the summer rain..). Και ο Μπρους ξαναθυμάται παλιά μεγαλεία.

Μόνο που τώρα δε συγχωρεί πια. Τόσα χρόνια εγκληματίες έμπαιναν φυλακή για λίγο και μετά συνέχιζαν το κακόφημο έργο τους. Τώρα όμως αυτά τα αίσχη δεν μπορούν να συνεχιστούν. Ο Μπάτμαν έχει αγριέψει, έχει κουραστεί από το σύστημα, από τη σαπίλα γύρω του και αποδίδει δικαιοσύνη και παραδειγματισμό.
Χτυπάει, αφήνει ανάπηρους πίσω του, σκοτώνει.
Ναι.
Σκοτώνει.

Οι φίλοι και οι εχθροί του, παλιοί και καινούριοι είναι εδώ. Ο Ρόμπιν είναι νεκρός και τον ρόλο του αναλαμβάνει ένα δεκατετράχρονο κοριτσάκι.

Εκτός από τη συμμορία, είναι εδώ ο παλιός του εχθρός -πιο παρανοϊκός και αδίστακτος από ποτέ- ο Τζόκερ καθώς και ο παλιός του «σύμμαχος» ο Σούπερμαν, μόνο που τώρα δουλεύει για την κυβέρνηση και ο Μπάτμαν τον φτύνει και τον ξεγελά στο ανατρεπτικό τέλος αυτού του graphic novel.

Φτάνουν τα spoiler σχετικά με το κόμικ, τα υπόλοιπα με την δικιά σας ανάγνωση.

Ο Μίλλερ μας δίνει με κινηματογραφικό τρόπο την επιστροφή του σκοτεινού ιππότη στην ενεργό δράση. Σε κάθε στιγμή νιώθεις ότι διαβάζεις σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Η γραφή του, μοναδική όπως στο Sin City και σε άλλα κόμιξ του, σου μεταδίδει τα γεγονότα σε μια παράνοια και αγωνία που δεν μπορεί παρά να σε παρασύρει να ζήσεις τα γεγονότα σαν τηλεθεατής που βλέπει ένα δελτίο ειδήσεων ή θεατής σε οθόνη σινεμά, παρά σαν αναγνώστης. (Δεν είναι τυχαίο που οι ταινίες του Κρίστοφερ Νόλαν για τον Μπάτμαν βασίστηκαν στο συγκεκριμένο κόμικ).
Τα χρώματα σκοτεινά, χωρίς πολλές αποχρώσεις, και κυρίως ψυχρά. Δεν υπάρχει κάτι όμορφο σε αυτή την πόλη, που αποτελεί και η ίδια χαρακτήρα της ιστορίας. Όλα σκοτεινά, βρώμικα, παρατημένα. Η απουσία του ανθρώπου νυχτερίδα είναι αισθητή. Ο Μίλερ προσέχει κάθε λεπτομέρεια – φανερή ή όχι- να εξυπηρετεί τους σκοπούς της ιστορίας του.
Και -το λεγόμενο με κινηματογραφική ορολογία- voice-over. Το στοιχείο που λάτρεψαν όλοι οι αναγνώστες του Μίλλερ στα κόμικ του, τα έκανε μοναδικά και έκανε τον ίδιο αναγνωρίσιμο από όλους. Ο Μπάτμαν όταν μάχεται, χτυπά και γενικότερα δρα, σκέφτεται. Και μοιράζεται με μας τη σκέψη του. «Φωνή-πάνω» από τα γεγονότα. Με μια δύναμη που μόνο με την ανάγνωση μπορεί να γίνει αντιληπτή.

Ο Μπάτμαν γίνεται ξανά ο σκοτεινός ιππότης του Γκόθαμ. Δεν έρχεται πάνω σε άσπρο άλογο και οδηγεί τους «κακούς» στην δικαιοσύνη. Αυτό το έκανε καιρό και δεν έπιασε. Τώρα την αποδίδει μόνος του. Μία και καλή. Κάθε του κίνηση, κάθε του σκέψη πηγάζει δύναμη. Είναι πανούργος, σαν αιλουροειδές, βλέπει τις αδυναμίες του, έχει γνώση όλων των παραμέτρων γύρω του και πράττει με μένος και βία. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για λάθη, αδυναμίες και μετάνοιες. Όλοι είχαν την ευκαιρία τους να αλλάξουν ρότα και να κάνουν επιτέλους το καλό. Όχι πια όμως. Ο Μπάτμαν είναι εδώ. Και δεν έχει σκοπό να δηλώσει ξανά απών.

ο σκοτεινός ιππότης επέστρεψε.
τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο.

Manu Larcenet

Posted in Comic Store with tags , , , , , on Ιανουαρίου 6, 2011 by Pic San Loup

Η δικιά μου πρώτη γνωριμία με τον Larcenet ήταν τυχαία…λες και τράβηξα λαχείο. Στεκόμουνα μπροστά από μία γεμάτη βιβλιοθήκη (το αγαπημένο μου σημείο στο σπίτι) με comics,…από δω κ πέρα θα τα λέω BD, τα οποία είχαν συλλέξει οι συγκάτοικοι με το μοναδικό τους γούστο. Ανάμεσα σε χιλιάδες γαλλικές εικονογραφημένες νουβέλες  έπρεπε να βρω αυτή που θα μου ταίριαζε και θα με εντυπωσίαζε τη στιγμή που εγώ ένιωθα μικροσκοπική μπροστά στη κουλτούρα των BD που ξεδιπλωνόταν σιγά σιγά και αδύνατον να συγκριθεί με τη γκάμα που κυκλοφορούσε στη χώρα μου. Ανίδεη λοιπόν αποφάσισα να διαλέξω με βάση το εξώφυλλο. Τράβαγα τυχαία απ’ όλα τα ράφια και ότι μου προκαλούσε το ενδιαφέρον θα τον διάβαζα. Πλέον μετά από πολλές δοκιμές παρατήρησα ότι στατιστικά το μάτι μου ταραζόταν σ’ ένα κοινό όνομα, Manu Larcenet. Ποιος είναι αυτός? Όταν ρώτησα τον συγκάτοικο να μου υποδείξει επιλεκτικά κάποια BD να πάρω πίσω στη πατρίδα, μου έστρεψε τη προσοχή στον Larcenet. Μοιραία λοιπόν έγινε από τους αγαπημένους.

 

 

 

Ο Larcenet, γεννημένος στη Γαλλία σπούδασε graphic art και εμπλούτισε τις γνώσεις του σε art school. Τραγουδιστής σε punk-rock συγκρότημα και μέλος του Fluide Glacial, γνωστού comic περιοδικού απέκτησε φήμη από τις μικρές εικονογραφημένες ιστορίες που δημοσίευε και οι οποίες αργότερα εκδόθηκαν σε βιβλίο. Το ’95 έκανε το ντεμπούτο του και μόλις το ’97 άνοιξε το δίκτυο του. Δούλεψε για τις εκδόσεις Spirou Magazine και Dupuis και μετά από αρκετές συνεργασίες φτάνει σε δικές του ολοκληρωτικά δημιουργίες όπως είναι η Le Combat Ordinaire” η οποία και βραβεύτηκε με τον τίτλο Best Comic Book στο διεθνές φεστιβάλ του Angoulême (αν δεν γνωρίζετε τίποτα για το φεστιβάλ αυτό…μα είναι δυνατόν? Γρήγορα στο Google!).Το 2009 εκδόθηκε ο 1ος τόμος της καινούργιας του δουλειάς Blast”. Θα ακολουθήσουν άλλοι τέσσερις.

Δεν θέλω να σας κουράσω με πολλές άχρηστες πληροφορίες για να τον ανακαλύψετε μόνοι σας όπως συνεχίζω να κάνω και εγώ. Προτείνω να ξεκινήσετε με το La vie est courte και το Le combat ordinaire.Εντάξει, εντάξει, το μόνο που θα σας αποκαλύψω είναι ότι δεν φοβάται να είναι σκληρός και να προκαλεί, ρομαντικός με έναν πολύ κάφρικο τρόπο μαρτυρά στοιχεία της γαλλικής (κ όχι μόνο) πραγματικότητας και της à la mode ρουτίνας.

Καλή απόλαυση

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Βιβλιογραφία:

  • Nic Oumouk (Dargaud, 2005–2007)
    • La France a peur de Nic Oumouk (2007)
    • Total Souk pour Nic Oumouk (2005)
  • Le combat ordinaire (Dargaud, 2003–2006)
    • Planter des clous (2008)
    • Ce qui est précieux (2006)
    • Les quantités négligeables (2004)
    • Le combat ordinaire (2003)
  • Une aventure rocambolesque de… (Dargaud, 2002–2004)
    • Vincent Van Gogh: La ligne de Front (2004)
    • Sigmund Freud: Le temps de chien (2002)
  • Les cosmonautes du futur (Dargaud, 2000–2004)
    • Résurrection (with Lewis Trondheim) (2004)
    • Le retour (with Lewis Trondheim) (2001)
    • Volume 1 (with Lewis Trondheim) (2000)
  • Le retour à la terre (Dargaud, 2002–2003)
    • Le déluge (with Jean-Yves Ferri) (2006)
    • Le vaste monde (with Jean-Yves Ferri) (2005)
    • Les projets (with Jean-Yves Ferri) (2003)
    • La vraie vie (with Jean-Yves Ferri) (2002)
  • Bill Baroud (Fluide Glacial, 1998–2002)
    • La jeunesse de Bill Baroud (2002)
    • La dernière valse (2000)
    • A la rescousse (1999)
    • Espion (1998)
  • Donjon parade (Delcourt, 2000–2002)
    • Technique Grogro (with Joann Sfar and Lewis Trondheim) (2007)
    • Des fleurs et des marmots (with Joann Sfar and Lewis Trondheim) (2004)
    • Le jour des crapauds (with Joann Sfar and Lewis Trondheim) (2002)
    • Le sage du ghetto (with Joann Sfar and Lewis Trondheim) (2001)
    • Un donjon de trop (with Joann Sfar and Lewis Trondheim) (2000)
  • Pedro le coati (Dupuis, 2001–2002)
    • Volume 2 (with Gaudelette) (2002)
    • Volume 1 (with Gaudelette) (2001)
  • Soyons fous (Fluide Glacial, 1996–2002)
    • Dans la dignité (2002)
    • Volume 1 (1996)
  • Les entremondes (Dargaud, 2000–2001)
    • Les eaux lourdes (with Patrice Larcenet) (2001)
    • Lazarr (with Patrice Larcenet) (2000)
  • La vie est courte (Dupuis, 1998–2000)
    • Rien ne va plus (with Jean-Michel Thiriet) (2000)
    • Jusqu’à présent (with Jean-Michel Thiriet) (1999)
    • Profitons-en (with Jean-Michel Thiriet) (1998)
  • La légende de Robin des bois (Dargaud, 2003)
  • L’artiste de la famille (Les rêveurs de runes, 2001)
  • Les superhéros injustement méconnus (Fluide Glacial, 2001)
  • On fera avec (Les rêveurs de runes, 2000)
  • A l’ouest de l’infini (drawings by Julien Solé) (Fluide Glacial, 1999)
  • Presque (Les rêveurs de runes, 1998)
  • Ni dieu ni maître ni croquettes (with Patrice Larcenet) (Glénat, 1998)
  • Dallas cowboy (Les rêveurs de runes, 1997)
  • La loi des séries (Fluide Glacial, 1997)
  • 30 millions d’imbéciles: Encyclopédie à poils et à vapeur (with Patrice Larcenet) (Glénat, 1996)