Αρχείο για Δεκέμβριος, 2010

Προσπαθούν να αποκτήσουν στυλ και…

Posted in Art actualité on Δεκέμβριος 21, 2010 by Pic San Loup

Της τέχνης τα παράλογα

Της Μαίρης Αδαµοπούλου
«Οι Κάννες βρίσκονται στη Γαλλία και ποτέ  δεν θυµόµαστε να έχασαν οι σταρ τον δρόµο τους και να βρέθηκαν σε σχετικά ελληνικά φεστιβάλ», σχολιάζει ο συγγραφέας για τις  εκκεντρικές εµφανίσεις καλλιτεχνών και καλεσµένων στις γκαλερί

Τα «άπλυτα» του εικαστικού κόσµου βγάζει στη φόρα µε χιούµορ ένα νέο εγχειρίδιο καλής συµπεριφοράς, µε την ελπίδα ότι ίσως κάποτε καταφέρουν να… πλυθούν
«Προσπαθούν να αποκτήσουν στυλ και να κάνουν τη διαφορά. Κυκλοφορούν από γκαλερί σε γκαλερί µε πλατύγυρο καπέλο, λευκό πουκάµισο και δερµάτινο γιλέκο τύπου Γιόζεφ Μπόις. Μόνο που ο Μπόις (σ.σ.: ο καλλιτέχνης µε τη µεγαλύτερη επιρροή στην εικαστική πραγµατικότητα της µεταπολεµικής Ευρώπης και της Αµερικής)

που καθιέρωσε το συγκεκριµένο στυλ έφερε τραύµα στο εξωτερικό της κεφαλής. Ο γραφικός µιµητής φέρει προφανώς τραύµα στο εσωτερικό της µέρος».

Είναι ένα µόνο από τα δεκάδες παραδείγµατα που έχει µαζέψει εδώ και δυο και πλέον δεκαετίες εµπειρίας στον χώρο της τέχνης ο καλλιτέχνης, συνιδιοκτήτης της γκαλερί «Cheap Art» και του οµώνυµου θεσµού (πώληση έργων τέχνης σε πολύ χαµηλές τιµές), Γιώργος Γεωργακόπουλος. Και επιχειρεί µε ένα γεµάτο χιούµορ και παραδείγµατα εγχειρίδιο – υπό τον τίτλο «Savoir Vivre για καλλιτέχνες», που παρουσιάστηκε χθες στον εικαστικό χώρο «TAF» – να βάλει λίγη τάξη στη συµπεριφορά των εικαστικών, αποκαλύπτοντας κάποιες φορές σπαρταριστά παρασκήνια, ενώ δίνει χρήσιµες οδηγίες σωστού «φέρεσθαι».

«Καλλιτέχνις άρτι αφιχθείσα από τη Γηραιά Αλβιώνα, ενεφανίσθη σε εγκαίνια εικαστικής έκθεσης µε λουλουδάτη χαµηλή παντοφλοσαγιονάρα και µε µίντι ροζ φούστα και τη λάσπη από το περπάτηµα στους βρεγµένους δρόµους να έχει επικαθίσει στο πίσω µέρος της γάµπας τού επίσης λουλουδάτου (άλλο εµπριµέ) καλσόν, δηµιουργώντας ένα όχι τόσο καλαίσθητο, όµως άκρως διασκεδαστικό θέαµα», θυµάται ο συγγραφέας. «Η εικόνα του καλλιτέχνη είχει τυποποιηθεί µέσα από τις ταινίες του ελληνικού κινηµατογράφου, την επιθεώρηση και την τηλεόραση. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για γραφικά ή κωµικά περιθωριακά άτοµα µε ενδυµατολογικές ιδέες που φροντίζουν για την τυποποίηση αυτή. Παραδόξως πλήθος ανθρώπων που ανήκει ή θέλει να δείξει ότι ανήκει στον χώρο αυτόν µεταµφιέζεται τοιουτοτρόπως. Το ατηµέλητο στον χώρο των τεχνών θέλει να δηλώσει µε την εµφάνισή του ότι βρίσκεται στις πνευµατικές σφαίρες και λιγότερο στα ταπεινά εγκόσµια. Παρακαλούµε ας το δείξει µε το έργο του», γράφει. ∆εν είναι όµως µόνο το ενδυµατολογικό που µπαίνει στο στόχαστρο του Γιωργου Γεωργακόπουλου. Συλλέκτες – «τον ψαρά τον πιστεύεις γιατί στην Ελλάδα υπάρχουν µεγάλα ψάρια. Μεγάλοι συλλέκτες δεν υπάρχουν» –, καλλιτέχνες µε διεθνή καριέρα – «διεθνής καλλιτέχνης δεν είναι αυτός που εκθέτει ευκαιριακά στο εξωτερικό, αλλά αυτός που τον αναγνωρίζουν εκεί» –, τελετές εγκαινίων – «άστοχο φιλί στο αυτί µπορεί να οδηγήσει σε µερική ή µόνιµη κώφωση» – δεν γλιτώνουν από την πένα του. Οπως επίσης οι παρεµβατικές σύζυγοι των καλλιτεχνών – «εφιάλτης κάθε γκαλερίστα» –, τα τραπέζια και οι δεξιώσεις – «η ρετσίνα δεν πίνεται σε κολονάτο ποτήρι».

< INFO

Γιώργος Γεωργακόπουλος, «Savoir Vivre για καλλιτέχνες», Εκδ. Μελάνι, τιµή: 16 ευρώ

Advertisements

Shoboshobo- ATOPOS

Posted in Art actualité on Δεκέμβριος 14, 2010 by Pic San Loup

 

Ο Πολιτιστικός Οργανισμός ATOPOS Contemporary Visual Culture (ATOPOS CVC) εγκαινιάζει το νέο του χώρο στο Μεταξουργείο και σας καλεί να τον γνωρίσετε μέσα από την πρωτοποριακή δουλειά του καλλιτέχνη SHOBOSHOBO. Ο επισκέπτης καλείται να εξερευνήσει ολόκληρο το κτίριο και να το ανακαλύψει μέσα από τις παρεμβάσεις και τα installations του γάλλου καλλιτέχνη. Κάτοικοι του καλλιτεχνικού σύμπαντος του SHOBOSHOBO και πρωταγωνιστές της έκθεσης ZZzzzZZzzz ΣΤΗΝ ATOPOS είναι τα τέρατα.

 

Ανθρωπόμορφες φιγούρες, διαμελισμένες και παραμορφωμένες, τερατόμορφες, αφελείς και sexy, χαριτωμένες και βίαιες, μέρος ενός ευρύτερου pop φαινομένου, των «Contemporary Characters», θέματος και της επερχόμενης έκθεσης της ATOPOS στο Μουσείο Μπενάκη την άνοιξη του 2011 και της παράλληλης έκδοσης ≪Not A Toy. Special Characters in Fashion and Costume≫ του Βασίλη Ζηδιανάκη και της ομάδας της ATOPOS σε συνεργασία με το Pictoplasma, Berlin. O SHOBOSHOBO θα εγκαταστήσει στην ATOPOS έξι μεγάλα γλυπτά, τους ≪κοιμισμένους γίγαντες≫, οι οποίοι θα καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του κτιρίου ενώ θα παρουσιάσει σειρά από prints και σχέδια με μελάνι και μαρκαδόρο, καθώς και μια τοιχογραφία στο meeting room της Atopos την οποία θα φτιάξει λίγες μέρες πριν τα εγκαίνια. Σημαντικό κομμάτι της έκθεσης είναι και το soundtrack που έχει συνθέσει ο SHOBOSHOBO ειδικά για το ZZzzzZZzzz στην ATOPOS. Την ημέρα των εγκαινίων η ATOPOS σε συνεργασία με τον καλλιτέχνη θα παρουσίασει επίσης το νέο ζευγάρι χαρακτήρων του project Atopic Bodies [Two]: ένα θορυβώδες ζευγάρι σιαμαίων, τους Sianoise Twins.

 

To νέο κτίριο της ATOPOS που θα φιλοξενήσει το έργο του SHOBOSHOBO βρίσκεται στην όδο Σαλαμίνος 72, στην καρδιά του Μεταξουργείου. Ήταν ένα παλιό εγκαταλειμμένο σπίτι το οποίο η αρχιτεκτονική εταιρία CF Company μεταμόρφωσε σε σύγχρονο επαγγελματικό χώρο. Στην αυθεντική του μορφή ήταν μια τυπική αθηναϊκή κατοικία του 1912 με αυλή, χαγιάτι στον όροφο και επιρροές από το νεοκλασικισμό αλλά και νεότερες μορφολογικές αναζητήσεις της εποχής. Με ιδιαίτερο σεβασμό στην αρχική μορφή του κτιρίου, η κατοικία της οδού Σαλαμίνος ανακαινίστηκε επιτυγχάνοντας να διατηρηθεί η αρχική μορφή του κτιρίου αναπαράγοντας με σεβασμό και την παραμικρή λεπτομέρεια, ενώ ταυτόχρονα αποπνέει μια σύγχρονη αισθητική. To κτίριο της οδού Σαλαμίνος έχει μετατραπεί σε ζωντανό οργανισμό: εδώ στεγάζονται τα γραφεία της ATOPOS και η βιβλιοθήκη της, φυλάσσεται η μεγαλύτερη στον κόσμο συλλογή από χάρτινα ενδύματα που παρουσιάστηκαν στην έκθεση ≪ΧΡΑΑΑΤΣ! Μόδα από Χαρτί≫, αλλά συγχρόνως είναι και εκθεσιακός χώρος, εργαστήρι και τόπος συνάντησης ανθρώπων και ιδεών.

 

Τα εγκαίνια της έκθεσης ZZzzzZZzzz στην ATOPOS και το επίσημο άνοιγμα στο κοινό του νέου χώρου στην οδό Σαλαμίνος 72 στο Μεταξουργείο, θα λάβουν χώρα στις 2 Νοεμβρίου και ώρα 20:00 παρουσία και του καλλιτέχνη. Η έκθεση θα συνεχιστεί έως και τον Δεκέμβριο του 2010.

 

Ημέρες λειτουργίας της έκθεσης για το κοινό: Τετάρτη 16:00 – 19:00 και Σάββατο 12:00 – 16:00

Έκθεση ζωγραφικής Αλεξάνδρας Ισακίδη Γκαλερί 7, απο 30/11 έως & 31/12

Posted in Art actualité on Δεκέμβριος 14, 2010 by Pic San Loup

 

 

 

Αφήνοντας για λίγο τα μεγάλων διαστάσεων τοπία της ακουαρέλας, η ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΙΣΑΚΙΔΗ, γυρίζει σ ένα γνώριμο για εκείνη υλικό, το λάδι.
Η παιδική της ηλικία ξαναζωντανεύει με πρωταγωνιστές, στα μεγάλων διαστάσεων έργα της, τα παιδιά της. Οι σκηνές είναι από την καθημερινή ζωή των παιδιών:
Η ώρα που διαβάζουν το παραμύθι της καληνύχτας, που στολίζουν ένα χριστουγεννιάτικο δένδρο, που παίζουν με τα παιχνίδια τους, ή ακόμα που χαζεύουν το χάρτη που είναι κρεμασμένος στο δωμάτιο τους.
Εντονα χρώματα, λεπτομερής ανάλυση, και πυκνό σχέδιο χαρακτηρίζουν την δουλειά που θα εκτεθεί.

Η Α. Ισακίδη γεννήθηκε το 1973 στη Γερμανία.
Σπούδασε ζωγραφική στην Α.Σ.Κ.Τ. με τον Δ.Μυταρά .

Ατομικές εκθέσεις :

2000 : «Παλατάκι» , Χαλάνδρι .
2003 : Γκαλερί «7» , Αθήνα.
2005 : Γκαλερί «7» , Αθήνα.
2009 : Γκαλερί «7» , Αθήνα.
2010 : Γκαλερί «7», Αθήνα.

Από το 1993 μέχρι σήμερα έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές – θεματικές εκθέσεις
στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Γκαλερί 7: Ζαλοκώστα 7

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ : 30 . 11 – 31 .12 . 2010

ΩΡΕΣ : Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή : 11 – 2 μ.μ. & 6 – 9 μ.μ.
Τετάρτη, Σάββατο : 11 – 3 μ.μ.

_copy_copy_copy_copy_copy_copy

Την Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου, σ τ ο ν 2ο ε κ θ ε σ ι α κ ό τ η ς χ ώ ρ ο, η γκαλερί «7» παρουσιάζει την νέα δουλειά της ΛΙΖΑΣ ΠΕΝΘΕΡΟΥΔΑΚΗ.

Θα παρουσιασθούν μικρά χρωματισμένα ξύλινα γλυπτά [ καρτουνίστικες χαρούμενες, απορημένες ή κατσούφικες φιγούρες της καθημερινότητας ].

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ : 02 – 31.12.2010

ΩΡΕΣ : Τρίτη , Πέμπτη , Παρασκευή : 11 – 2 μ.μ. & 6 – 9 μ.μ.
Τετάρτη , Σάββατο : 11 – 3 μ.μ

Cheapart – τέχνη για όλους

Posted in Art actualité on Δεκέμβριος 7, 2010 by Pic San Loup

 

 

 

 

Η Cheap Art είναι η πιο σύγχρονη οργανωμένη εικαστική κίνηση στην Ελλάδα.

Ιδρύθηκε το 1995. Μετά από 9 χρόνια λειτουργίας της, έχει να παρουσιάσει ένα σημαντικότατο έργο προβολής νέων τάσεων και ιδεών. Μέσα από μια σειρά 40 εκθέσεων ήρθε σε επαφή με ένα κοινό στη Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη που πια ξεπερνά τα 75.000 άτομα, πρωτοφανές για τα εικαστικά δεδομένα.

Έδωσε και δίνει τη δυνατότητα σε περισσότερους από 160 καλλιτέχνες, νεότερους και παλαιότερους, να δοκιμάσουν νέες ιδέες και δυνατότητες απέναντι σε ένα κοινό πλατύ και ταυτόχρονα απαιτητικό όλων των κοινωνικών ομάδων που έτσι έχει μια μοναδική αντιπροσωπευτική εικόνα των διαφόρων τάσεων που υπάρχουν σήμερα.

Η Cheap Art κατέβασε το έργο τέχνης από το μουσειακό βάθρο και το έκανε προσιτό. Βοήθησε όλα αυτά τα χρόνια τον κόσμο να δει, να κατανοήσει αλλά και να αγοράσει τέχνη.

Δημιούργησε δική της εικαστική γλώσσα, με σλόγκαν και προτάσεις που εκφράζουν με ζωντάνια τις θέσεις και τις απόψεις της. Δεν είναι τυχαίο ότι τις εκφράσεις και τις ιδέες της οικειοποιούνται συστηματικά όλο και περισσότερες γκαλερί και Ιδρύματα τα τελευταία χρόνια.

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
Δευτ. – Κυρ.: 2μ.μ. – 9μ.μ.

WebSite: www.cheapart.gr
E-Mail: cheapart@panafonet.gr

Στη Θεσσαλονίκη ο θρύλος των κινουμένων σχεδίων της Σχολής του Ζάγκρεμπ

Posted in Art actualité on Δεκέμβριος 7, 2010 by Pic San Loup
Θεσσαλονίκη

«Βλέπω ταινίες τεχνικά άρτιες, το θέμα όμως να είναι κάνεις τέχνη με την καρδιά κι όχι με τον υπολογιστή μόνο. Δεν έχουν όλες οι ταινίες αυτές ψυχή» δήλωσε ο «θρύλος» των κινουμένων σχεδίων της περίφημης Σχολής του Ζάγκρεμπ, ο 80χρονος Μπόριβοϊ Ντοβνίκοβιτς, ο οποίος βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη ως επίσημος προσκεκλημένος του 51ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

«Το θέμα είναι το τι λες με την ταινία σου, για ποιο θέμα μιλάς κι όχι πόση δράση βάζεις. Τι σημαίνει τελικά καλή ταινία;» αναρωτήθηκε ο Μπ.Ντοβνίκοβιτς (γνωστός και ως «Μπόρντο» από την σύντμηση των δυο πρώτων συλλαβών του ονόματος και του επιθέτου που στη γλώσσα του
σημαίνει κόκκινο).

Σε masterclass που έδωσε το πρωί της Δευτέρας, ο Μπ.Ντοβνίκοβιτς ρωτήθηκε από το κοινό για το αν η διαδικασία ανανέωσης της Σχολής περιλαμβάνει και το άνοιγμα στις νέες τεχνολογίες.

«Η νέα γενιά είναι πολύ ανυπόμονη, επιθυμεί μέσα σε ένα χρόνο δουλειάς να κερδίσει βραβεία και διεθνή αναγνώριση. Εμείς δουλεύαμε δέκα χρόνια για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Σήμερα, βέβαια, ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος. Θεωρητικά, ο καθένας μπορεί να κάνει ταινίες κινουμένων σχεδίων, εάν διαθέτει υπολογιστή» παρατήρησε.

Ρωτήθηκε και για το ζήτημα της λογοκρισίας του έργου του από το σοσιαλιστικό καθεστώς της εποχής. «Προσωπικά, δεν αντιμετώπισα προβλήματα. Κάναμε ταινίες με θέμα τη βία, τον ναζισμό, το μιλιταρισμό, κ.ά., με έμμεσες αναφορές και στη Γιουγκοσλαβία, ωστόσο επρόκειτο μάλλον για κοινωνική, παρά για πολιτική κριτική» είπε.

Κατά το δεύτερο μέρος του masterclass, προβλήθηκε η οκτάλεπτη ταινία του Μπόρντο με τίτλο Καινούρια περπατησιά (1978).

Το Φεστιβάλ διοργανώνει μεγάλο αφιέρωμα στην «Σχολή Κινουμένων σχεδίων του Ζάγκρεμπ».

Την Κυριακή, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε, ο Μπορντό αναφέρθηκε και στην οικονομική κρίση. «Οι κρίσεις- οικονομικές ή πολιτικές μπορεί και να βοηθούν στη δημιουργικότητα, στην έμπνευση. Περάσαμε κι εμείς κρίση στην Κροατία. Η σημαντικότερη κρίση όμως δεν ήταν η οικονομική, ήταν η άγρια, η σκληρή μετάβαση -μέσα σε μια νύχτα- από τον σοσιαλισμό στον άγριο καπιταλισμό» δήλωσε, προσθέτοντας ότι αυτό ήταν το δυσκολότερο για όλους.

«Αν αγαπάς όμως αυτό που δημιουργείς, επιμένεις» υποστήριξε κατά τη διάρκεια συνέντευξης
Τύπου που έδωσε στις εγκαταστάσεις του Φεστιβάλ ο Κροάτης καρτουνίστας.

Συνοδευόμενος από τη σύζυγο του, Βέσνα Ντοβνίκοβιτς, ο πολυβραβευμένος δημιουργός αναφέρθηκε στο ξεκίνημα της δουλειάς του (πριν από 60 ακριβώς χρόνια) που συνέπεσε με τις απαρχές της παραγωγής ταινιών κινημένων σχεδίων στο Ζάγκρεμπ.

«Ξεκινήσαμε τότε ακολουθώντας τα πρότυπα του Ντίσνεϊ και φτιάξαμε ασπρόμαυρες ταινίες για παιδιά. Στην αρχή, δεν διαθέταμε γνώσεις, όμως ο καλός σχεδιαστής δεν δυσκολεύεται να κατακτήσει τα βασικά» τόνισε.

Και συμπλήρωσε: «Βέβαια, τότε θεωρούσαμε ότι θα μπορούσαμε να φτιάξουμε μια ταινία μέσα σε δυο μήνες. Χρειάστηκε να μείνουμε μέρες ολόκληρες μέσα στο σχεδιαστήριο, και τελικά να ολοκληρώσουμε την ταινία μέσα σε έναν χρόνο. Τον Μάιο του 1951 βγήκε το πρώτο μας φιλμ με τίτλο »Τhe Big Meeting»».

Έναν χρόνο μετά, η μεγάλη κρίση που επικρατούσε στη χώρα δεν επέτρεψε στους φιλόδοξους καρτουνίστες να συνεχίσουν το έργο τους και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην γελοιογραφία.

Χρειάστηκε να περάσουν πέντε χρόνια για να προσπαθήσουν να κάνουν μια νέα αρχή. «Ξεκινήσαμε ξανά απ την αρχή, σε άλλες βάσεις. Κάναμε πλέον σοβαρά καλλιτεχνικά κινούμενα σχέδια, και όχι για παιδιά. Ασχοληθήκαμε με την τέχνη της εμψύχωσης και δημιουργήσαμε ταινίες για όλες τις
ηλικίες» τόνισε ο δημιουργός.

Έτσι, το 1956 δημιουργήθηκε η εταιρεία Zagreb Film και δυο χρόνια μετά κυκλοφόρησαν και οι πρώτες της ταινίες. Το 1958, στο Φεστιβάλ των Καννών, ο κορυφαίος ιστορικός του σινεμά, Ζορζ Σαντούλ, παρατήρησε για πρώτη φορά ότι οι ταινίες της συγκεκριμένης εταιρείας διέθεταν μια πρωτόγνωρη δυναμική και μια ιδιαίτερη φυσιογνωμία, αποκαλώντας τη «Σχολή του Ζάγκρεμπ».

«Δεν συμφωνώ με τον όρο. Δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για μια πανεπιστημιακή σχολή, στην οποία μπορεί κάποιος να διδαχθεί για το σχέδιο. Ο όρος »Σχολή» αφορά κυρίως στο ύφος που υιοθετήσαμε. Εγώ προτιμώ τον όρο »κύκλος, ομάδα Ζάγκρεμπ»» σχολίασε.

Έτος – σταθμός για την πορεία της Zagreb Film αποτέλεσε το 1961, οπότε η ομάδα κέρδισε το Όσκαρ για την ταινία Υποκατάστατο.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Vincent (1982)- Tim Burton

Posted in Animations on Δεκέμβριος 3, 2010 by Pic San Loup

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ως animator στον όμιλο Disney , ο Tim Burton νευρίαζε συχνά με τη δουλειά του και για να ξεπεράσει την πλήξη του αποφάσισε να δοκιμάσει τον εαυτό του στην σκηνοθεσία. Όσο ήταν ακόμα υπό την προστασία του Disney οι δύο μικρές δουλειές που επιχείρησε να κάνει απορρίφτηκαν για το περιεχόμενο τους. Έτσι ο αγαπημένος μας σκηνοθέτης έκανε το ντεμπούτο του στην σκηνοθεσία με τον σκοτεινό Vincent. Το film κρύβει την αγάπη του Burton για τον Vincent Price, ο οποίος και χρησιμοποιείται και ως αφηγητής στο μικρό animation. Απολαύστε το και παρατηρείστε το μοναδικό του στίγμα ακόμα και στα πρώτα βήματα του σκηνοθέτη.

 

Young Vincent Malloy dreams of being just like Vincent Price and loses himself in macabre daydreams which annoys his mother.

 


Τα χρωματιστά τραγούδια του Λουκιανού Κηλαηδόνη

Posted in Art actualité on Δεκέμβριος 2, 2010 by Pic San Loup

 

 

Μια εικαστική πρόταση (μελέτη) πάνω στη σχέση της μουσικής με το χρώμα.
Μια ιστορία που έρχεται από πολύ παλιά και απασχόλησε μουσικούς, ζωγράφους και αρχιτέκτονες. Γιατί όπως λέει ο Kandinsky: “Το μάτι μπορεί να ακούσει και το αυτί μπορεί να δει”.

O Λουκιανός Κηλαηδόνης σημειώνει:
Όλα ξεκίνησαν από το φαινόμενο που λέγεται συναισθησία. Ως συναισθησία (εκ του συν και του αίσθησις), ονομάζουμε τη μη φυσιολογική (με την έννοια ότι εμφανίζεται σπάνια), νευρολογική κατάσταση κατά την οποία ένας, κατά τα άλλα υγιής άνθρωπος, βιώνει δύο ή και περισσότερες αισθήσεις ταυτόχρονα. Ένα ερέθισμα, το οποίο εγείρει μια συγκεκριμένη αίσθηση, ακούσια εγείρει και μια επιπλέον αίσθηση.
Μουσική – Χρωματική συναισθησία

Αντιστοίχηση των τονικών υψών (π.χ. Do, Re…) με συγκεκριμένα χρώματα. Δεν βλέπουν όλοι οι μουσικά-χρωματικά συναισθητικοί τα ίδια χρώματα, (π.χ. το χρώμα του Re του Messiaen διαφέρει από αυτό του Scriabin).
Αισθανόμουνα το φαινόμενο, δεν ήξερα όμως, ούτε την ονομασία του, ούτε ότι αυτό συνέβαινε και σε άλλους ανθρώπους. Το πρώτο -ανακάλυψα στη μέση της δουλειάς, γράφοντας το «Είμαι ένας φτωχός και μόνος κάου-μπόυ», στίχοι και μουσική δικοί μου (έχει τη σημασία του αυτό), όταν, δίπλα σε κάθε τελειωμένο τραγούδι, έβαζα ένα χρώμα και στη συνέχεια έλεγα: -μου λείπει ένα ροζ τραγούδι,
-μου λείπει ένα κίτρινο. Τα χρώματα που αναφέρω, αφορούν ολόκληρο το τραγούδι (στίχους – μουσική) και δεν έχουν καμία νοηματική σχέση με το περιεχόμενο των στίχων. Περισσότερο έχουν να κάνουν με τη μουσική του. Έτσι, λοιπόν, εγώ έβλεπα στις μουσικές των τραγουδιών χρώματα. (Μωβ, μπλε, πορτοκαλί κ.λπ.).
Κάποια στιγμή, αισθάνθηκα την ανάγκη να κάνω το ίδιο πράγμα με τις νότες. Δεν ήθελα όμως μια υποκειμενική αντιστοίχηση νότας- χρώματος. (περίπτωση Alexander Scriabin)
Ήθελα μια αντιστοίχηση αντικειμενική, που να βασίζεται στους νόμους της φυσικής. Ήμουνα σίγουρος, πως υπάρχει σχέση, της συχνότητας του ήχου, με το μήκος κύματος του χρώματος. Το έψαξα και το προχώρησα, όσο μπορούσα, με στοιχεία, που ζήτησα από φίλους. Έναν μουσικό (ήχος) και έναν φωτιστή (χρώμα). Βρισκόμαστε στο 2001. Εκ των υστέρων, διαπίστωσα, ότι ήμουν πολύ κοντά σ’ αυτό που, χιλιάδες χρόνια πριν, είχε διατυπώσει ο Πυθαγόρας, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι θεοσοφιστές και σχετικά πρόσφατα (γύρω στο 1850) η Madame Helena Blavatsky.

Έτσι άρχισαν όλα. Είπα: αφού οι νότες έχουν χρώματα, θα τις βάλω στη σειρά, και θα φτιάξω κοσμήματα, που θα είναι τραγούδια. Έψαξα λοιπόν για χάντρες, που να έχουν περίπου το σχήμα των πλήκτρων του πιάνου (παραλληλόγραμμο). Με πολύ πείσμα, πέτυχα τη βελτίωση τους, στο σχήμα και στο χρώμα, έτσι που να βρίσκονται, πολύ κοντά σ’ αυτό που ζητούσα (συγκεκριμένα χρώματα με βάση το
χρωματολόγιο Pantone – ειδικά κατασκευασμένα για τη συγκεκριμένη δουλειά). Αφού το κατάφερα και είχα και την ποσότητα, που θα με έκανε να αισθανθώ σίγουρος πως μπορώ να δοκιμάζω, ότι, μου περάσει απ’ το μυαλό, άρχισα την εφαρμογή στα χρωματιστά τραγούδια.
(Την πρώτη. Είμαι πια σίγουρος, πως υπάρχουν χιλιάδες). Στην ουσία δηλαδή: τα χρωματιστά τραγούδια είναι ένα θαρραλέο βήμα, προς τα μπροστά.

Καθημερινά 18:00 – 22:00
(Κλειστά: 24, 25, 26 Δεκεμβρίου)
Foyer ισογείου
Είσοδος Ελεύθερη